نگران می شد روز پیرمردی قفسی داشت به دست قفس از سایه تهی حس رفتن تا دور حس مرگی نزدیک پر از افسون حقیقت انگار دانه ها می رفتند از یاد دستی زخمی بود سرما خون می خورد نان خونی شد غم نان بود ؛ نبود لیک در ظرف زمان باد سردی فال حافظ می خواند
شبی است ناهمرنگ و بلند
و خوشه ی سیاه آدینه
آویخته به آلودگی نگاه
در این شهر آشوب بی تپش
و پیچک سفید خیال
می رفت تا ناکجا آباد اندوه کودکی است متراکم با ذوق پریدن لیکن این حاشیه ی سایه بلند است هنوز
در گذرگاهی شاید ، فانوس در پی وصل نسیمی موهوم می خراشد صورت و در این لحظه ی ناب نغمه ی ساکت باران پیداست لیک در کنج ملیح سایه تو و پروانه به اندیشه ی پر رنگ نسیم گهواره ی لرزان مرا می تابی شاید از وهم سرشت محزون به پندار حقیقت راهی است لیکن از صبح سحر بشنفتم : دست آویز به رویایی باش کز گذرگاه واقعه دور است
حیرانم از این گذار از این همه گذر قاصدکی آرام پرید و تو همچنان در راهی حصاری است بیابان را سارها چشم به راه باران و من از کنج خوش آوایی تو را چشم در راهم
" جهان ، آلوده خواب است. فرو بسته است وحشت در به روي هر تپش ، هر بانگ چنان كه من به روي خويش در اين خلوت كه نقش دلپذيرش نيست و ديوارش فرو مي خواندم در گوش: ميان اين همه انگار چه پنهان رنگ ها دارد فريب زيست!
شب از وحشت گرانبار است. جهان آلوده خواب است و من در وهم خود بيدار: چه ديگر طرح مي ريزد فريب زيست در اين خلوت كه حيرت نقش ديوار است؟ "
به گمانم شاید فردا گذر کند قاصدک از کوچه ما می نشانم گردی از دیده خویش بر این سنگ فرش جاده پیر گوش بگذار بر این طی طریق و به دل ضربه بی جهت مشمار نه تلاطم به سینه ای ماندست و نه از باد خبر می آید هرزه ها بر لبخند تکیه دادند عابری است بر لغزش پای عجوزه ای قصد یاری دارد در این تکاپوی بی طپش می نشیند گرم غباری اینجا تا به یادم آرد کلافه ام از بی قراری چون شاهد قاصد نیز جز واعض مرگ نیست
شاید هیچ چیز در این زمین کج خاکی از آن من نباشد اما به این خواهم بالید که هرگز زمین گیر نخواهم شد حتی تو ای جاذبه نیوتونی نیز نخواهی توانست خواهم پرید نه ؛ در پروازم و نه به یار می اندیشم نه به دلدار کجاست اسیری تا با ورد من آزاد و رها شود برخیز؛ بالهایت را بردار ؛ پنجره خود باز خواهد شد
تو خوب می دانی که بیراهه رفتی و من نیز هم تو رهایی در تابستان این کویر حاصلخیز و من مترسک مزرعه سبز پاییزم من امتداد سایه تنهای مترسک گریانم و تو خنده های پی در پی عروسک بارانی من هیچم باشد دیگر ادامه نمی دهم آه بانو ولی من هنوز بیدارم
من از تو پُرم و تو خالی از ستاره ای سخت است برای تو بودن ، ماندن ، سنگینی و بالهای باز پرواز ، سبکی ، بی وزنی آه بانو کاش می دانستی اما سرد است افسوس تنیده به هم وهم و خیال و کابوس در این دیار غریب نواز آشنا کش چقدر چهره ها بزک شده به لبخندند بلندترین فریاد خاموش منم که در پیش چشمت نادیده ماندم هنوز شب است و هنوز منتظر بارانم هنوز هزار هزار هنوز مانده و من هنوز بیدارم
دود تند و تلاطم بی کسی شعفی غصه برانگیز و آرشه ای بی صدا نهفته در ظاهری همگون و شکسته با لمس تو دلی پر از قابهای خالی و تو مرا در این فکر تنهایی رها کن تا بازگردم جلد این حرم خاکی آری تا پرواز زمانی نمانده
در فراسوی سیاهی سایه زندگی محو خواهم شد آنقدر دور که تنهایی شاید دست نیابد به من خموش ، شکسته و حیران در آغوش باز این باد آتش افروز و تو ای وهم رویای آرامش آن گاه که غبار یادت بوی تو را از مشرق سرو آورد همه چیز شعله کشید و خاکستر به هر چه که اندیشیدم به هر چه که نزدیک شدم به هر چه که لمس کردم به هر چه نگاه می کردم شعله ور ، گداخته ، خاکستر و من سینه ام افروخته از تنگی با این نگاه آذرین شعله ور از ناتوانی غربت خاک تو چه خواهی کرد ؟ آیینه را یارای کمک نخواهد بود
زندگي ما را گزيد زهر در رگهايم جاري شد زمان محدود پايان محتم اما زيباست آنقدر دور مي روم كه ديگر نباشد همين حوالي حيراني راز مي نويسم آنقدر ساده كه حتي گنجشكهاي بعد از باران نيز آن را مي فهمند كوتاهم اما بلند مي خوابم دشت را تا انتهاي غبار محلي ماست محلي ، كره محلي و دوغ محلي و تو ... آه بانو
آتش را خوب یادت هست همزمان با ما متولد شد همان حس لزج تنها آمدن از بلوغ از مشرق آمد ابلیس انسان را پخت آتش خاک را و من این لاشه متعفن سنگین را می کشم تا به کناری به رودی رها سازم تاریکی از پس تاریکی و این تعفن سرما از پس سرما و حسرت نور خواهد رست کاشته خواهم شد و خدایی خواهم کرد ابلیس ، آتش ، مهربانی ایزد یکتا حکمت ، نقض واقعیت من پخته خواهم شد
آهم گرفت اين بار ديگر ماه هم گرفت پر شدم ز تهي تهي تر از نگاهي عميق به ساده ي سطحي باكم نيست اگر مي نويسم نه ثقل سامعه ات نه ضعف مزاجت نه قلب مريضت نه پيش داوري ناعادلانه ي حق برانگيزت نه هيچ نه هرگز وسوسه ام نكرد كه باز بايستم رواست عبور مه انگيز من از غبار نگاهت كه عرصه برايت باز ، تنگ شايد ...
همه از بي كسي مي نويسند همه از بي چراغي از ترس ماندن يا رفتن از حس
تنهايي يكي راه گم كرده يكي يار يكي در توهم شادي آب نبات ليس مي
زند عروسكي مي رقصد تو دست غريبه را مي گيري نقابهاي دروغين همچنان باقي
است عروسكي مي خندد غريبه دست تو را مي گيرد تو در نگاه من لغزيدي و من
از تو عبور كردم آهاي حس غريبي ديگر تو چرا تنهايي ؟
طرف تاريك ماه ؛ ماه آن چیز که می پنداشتید ، نبود ؛ همواره لبه ای تاریک وجود دارد و ... خوب یادم هست که سهراب می گفت : " به تماشا سوگند و به آغاز كلام و به پرواز كبوتر از ذهن واژه اي در قفس است.
حرف هايم ، مثل يك تكه چمن روشن بود. من به آنان گفتم: آفتابي لب درگاه شماست كه اگر در بگشاييد به رفتار شما مي تابد.
و به آنان گفتم : سنگ آرايش كوهستان نيست همچناني كه فلز ، زيوري نيست به اندام كلنگ . در كف دست زمين گوهر ناپيدايي است كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند. پي گوهر باشيد. لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد.
و من آنان را ، به صداي قدم پيك بشارت دادم و به نزديكي روز ، و به افزايش رنگ . به طنين گل سرخ ، پشت پرچين سخن هاي درشت.
و به آنان گفتم : هر كه در حافظه چوب ببيند باغي صورتش در وزش بيشه شور ابدي خواهد ماند. هركه با مرغ هوا دوست شود خوابش آرام ترين خواب جهان خواهد بود. آنكه نور از سر انگشت زمان برچيند مي گشايد گره پنجره ها را با آه.
زير بيدي بوديم. برگي از شاخه بالاي سرم چيدم ، گفتم : چشم را باز كنيد ، آيتي بهتر از اين مي خواهيد؟ مي شنيديم كه بهم مي گفتند: سحر ميداند،سحر!
سر هر كوه رسولي ديدند ابر انكار به دوش آوردند. باد را نازل كرديم تا كلاه از سرشان بردارد. خانه هاشان پر داوودي بود، چشمشان را بستيم . دستشان را نرسانديم به سر شاخه هوش. جيبشان را پر عادت كرديم. خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم. "
منم 
تو خوب می دانی که بیراهه رفتی
من از تو پُرم
میان این همه تردید و دو سه خط پرواز
دود تند و تلاطم بی کسی
در فراسوی سیاهی سایه زندگی محو خواهم شد 
زندگي ما را گزيد
همه از بي كسي مي نويسند 
